عليرضا مجيدي نويسنده وبلاگ يک پزشک در يادداشتي شکايت با که کنم؟ - نوشته است «حقیقتش این است که از کپی‌پیست مطالب وبلاگم به شیوه‌های مختلف در وبلاگ‌ها و سایت‌های دیگر خسته شده‌ام. گویا کاربران ایرانی چیزی به نام کپی‌رایت را نشنیده‌اند.» و در ادامه يادداشت اشاره ای داشته است به فضاي وب دو در بلاگستان فارسي و علي الخصوص کاربران ايراني .

پژمان در مطلبي‌ تحت عنوان دزدي مقاله در وبلاگ يک وجب خاک اينترنت نوشته است : "کل مطلب کسی رو کپی کردن بدون اینکه اصلا ذکری از منبع بشه، و یا منبع به صورت درست ذکر نمیشه، لینک ثابت به مقاله داده نمیشه و یا هزاران کارهای نادرست دیگر، هیچ فرقی با دزدی ندارد چرا که حق من رو زیر پا می گذاره. من برای مقالات و پستهای این وبلاگ وقت می گذارم و در بسیاری موارد حاصل چندین ساعت متوالی خواندن و تحقیقاتم رو اینجا با دیگران به اشتراک می گذارم، بنابراین کمترین کاری که می تونید انجام بدید این است که چنانچه مطلب رو در وبلاگ کپی می کنید، ذکر کامل منبع و آدرس ثابت مقاله به صورت لینک داده شده و به صورت مشخص نمایش داده بشه و چنانچه برای کارهای تجاری ازش استفاده می کنید(مثل چاپ در مجلات و روزنامه) شما می بایست اول از من اجازه بگیرید در غیر این صورت از اصول کپی رایت این وبلاگ تخطی کرده اید." اينجا را بخوانيد!

مقالات، مطالب و نوشته هاي نويسندگان بر روي اينترنت و خارج از آن در فضا و دنياي واقعي (آنجا که به چاپ و نشر محتوا) مربوط مي‌شود کپي‌رايت دارند. يعني حقوق آن تمام و کمال متعلق است به نويسنده (مترجم يا محقق) - يک بار ديگر اينجا ديدم که مقاله ای از من را سر و ته زنده اند و نام‌مان (که بخورد توی سرمان) را حذف کرده اند و در وبلاگ شان درج فرموده اند. با يادداشتي تذکر دادم. کار من شده است که رعايت ساده ترين حقوق مان را بر روي اينترنت تذکر دهم به اين و آن. اين از من وقت بسياري مي‌گيرد، اما فکر مي‌کنم شايد اين تنها راه چاره باشد - يک لينک هم به ايشان مي‌دهم - تا رتبه شان در گوگل و ساير موتورهاي جستجو بالا رود - شايد اين راه و روش را کنار بگذارند. نمي‌دانم. من خيلي عمر نخواهم کرد ... اين روزها می‌گذرند و ايران و اينترنت (کم سرعت آن) می‌ماند براي ايرانيان. اين جماعت ايراني در شاهراه ها و بزراگراه‌هاي ارتباطي همانگونه مي‌رانند که در خيابانها و بزرگراه ها رانندگي مي‌کنند. ما هم کارگران بيچاره فن‌آوري اطلاعات، پياده هايي هستيم که دائم داريم قوانين را به سواره ها گوشزد می‌کنيم. عده اي از دوستان می‌نويسند: «کو گوش شنوا ؟ کو چشم بينا؟»

آقاي خاتمی مي‌گويد:«در ایران مردم اغلب فکر می‌کنند یک نفر می‌تواند تمام مشکلات را حل کند اما موضوع این نیست»
به قول مرحوم عمران صلاحي، حالا حکايت ماست!

اينجا را ببينيد! منبع اين نوشته اينترنت است يا اين مطلب در سايت من؟ نويسنده کيست؟ اين آقای محترم يا من؟ چرا ايرانيان عزيز به ساده ترين حقوق يکديگر احترام نمي گذارند. تنها يک روز بعد از انتشار در وبلاگ، اين رسوايي معلوم و آشکار می‌شود. آيا اين دوستان ساده انديش فکر می‌کنند دارند زرنگي می‌کنند؟

بابک هزاوه در وبلاگ پژواک مطلبي دارد تحت اين عنوان کپی‌کردن تا کی؟! جنگل بدون ریشه‌ی کپی‌کارها - خواندني است به خصوص به خاطر مثال هايي که بابک ارايه داده است از يک جستجوي ساده در مورد مطالب ک‍پي شده از سايت ها و وبلاگ ها...

اين دردي مشترک است ... به اين درد مشترک، عدم رعايت کپ‍ي رايت در موسيقي، فيلم و کتاب و ترجمه و طرح هاي هنري، عکاسي وکالا و طرح ها و پروژه هاي‌ صنعتي و اختراعات و ... را هم بيافزاييد. ببينيد که در چه آشفته بازاري زندگي می‌کنيم. اينجا ايران است و اين دوستان که چنين می‌کنند از کرات ديگر نيامده اند: اينها هم متاسفانه ايراني هستند. اگر می‌توانستند اشعار سعدي و حافظ و مولانا و فردوسي را هم به نام خودشان می‌نوشتند ... اگر می‌توانستند خودشان را مخترع انواع اختراعات مهم بشري هم می‌دانستند:‌ برق و تلفن و تلگراف و بي سيم و موبايل و ... اما ظاهرا اينها ديگر يک کم برايشان مشکل بوده است ... ولي کپي، پيست کردن از روي يک نوشته که کار چندان سختي نيست ...

"دنياي اقتصاد - در ايران شكستن قفل‌هاي سيستم‌هاي عامل و برنامه‌هاي كاربردي و كپي آنها در نسخه‌هاي بي‌شمار، به امري طبيعي تبديل شده است حتي عدم برخورد مسوولان كشور با اين افراد باعث شده اين كپي‌كاران پا را فراتر از حد مجاز بگذارند و راه شكستن قفل انواع نرم‌افزار را به افراد ديگر نيز آموزش دهند و از اين طريق نيز دست به كسب درآمد بزنند." نويسنده: سونيتا سراب‌پور اينجا