برايم تقريبا روزی نيست که بدون "اهميت دادن به موضوع کپی‌رايت" آغاز نشود و يکی از مطالبم را بی نام و نشان از نام نويسنده و آدرس سايت خود و resource box در وبلاگی يا سايتی نيابم. اينجا مطلبی از من را آورده است که در بخش کامنت برايش نوشتم. دوستان و خوانندگان يادداشت های من، حتما توجه کنند به تاریخ اين پست و تاريخ پست مطلب وبلاگ نقض کننده کپی‌رايت (دوشنبه یکم بهمن 1386) تنها حد اکثر پس از 5 روز نقض کننده کپی‌رايت رسوا می‌شود و اين کار از اعتبار اينترنتی او می‌کاهد. ياد کردن از نام نويسنده اصلي يک مطلب و لينک دادن به منبع اصلی کار دشواری نيست و من در عجبم که که چرا برخی وبلاگنويسان ايرانی اين کار ساده را انجام نمی دهند!

در يادداشتي که برای اين وبلاگ در قسمت کامنت ها قرار دادم نوشته ام:

"خيلی جالب است که شما کات و پيست کردن را ياد گرفته ايد و اين مرا خيلی خوشحال کرد. اما کاش وقتی مقاله ای را که نوشته فرد ديگری است به وبلاگ میآورديد، نام نويسنده را هم ذکر می‌کرديد، اين به وبلاگ شما اعتبار بيشتری می دهد. من اين مطلب را سه چهار سال پيش نوشتم و در نشريه آشيانه منتشر شد. اما به دليل عدم رعايت کپی رايت در ايران و فضای وب ايرانيان قدرشناس ديگر مطلب جديدی ننوشته ام و چاپ نکرده ام. آيا هيچ متوجه شده ايد؟ آيا کسی پرسيد چرا خواجه نصيری ديگر مطلبي نمی نويسد؟ دليلش همين جاست و در همين پست شما. شما اگر اين مطلب را خوانديد و آن را خواندني يافتيد خيلی راحت می‌توانستيد يک پاراگراف از آن را ذکر کنيد و لينک بدهيد به منبع اصلي. آيا اين بهتر نبود؟ آيا اين کار سخت تر بود؟"