بابک هزاوه در وبلاگ پژواک مطلبي دارد تحت اين عنوان کپی‌کردن تا کی؟! جنگل بدون ریشه‌ی کپی‌کارها - خواندني است به خصوص به خاطر مثال هايي که بابک ارايه داده است از يک جستجوي ساده در مورد مطالب ک‍پي شده از سايت ها و وبلاگ ها...

اين دردي مشترک است ... به اين درد مشترک، عدم رعايت کپ‍ي رايت در موسيقي، فيلم و کتاب و ترجمه و طرح هاي هنري، عکاسي وکالا و طرح ها و پروژه هاي‌ صنعتي و اختراعات و ... را هم بيافزاييد. ببينيد که در چه آشفته بازاري زندگي می‌کنيم. اينجا ايران است و اين دوستان که چنين می‌کنند از کرات ديگر نيامده اند: اينها هم متاسفانه ايراني هستند. اگر می‌توانستند اشعار سعدي و حافظ و مولانا و فردوسي را هم به نام خودشان می‌نوشتند ... اگر می‌توانستند خودشان را مخترع انواع اختراعات مهم بشري هم می‌دانستند:‌ برق و تلفن و تلگراف و بي سيم و موبايل و ... اما ظاهرا اينها ديگر يک کم برايشان مشکل بوده است ... ولي کپي، پيست کردن از روي يک نوشته که کار چندان سختي نيست ...

"دنياي اقتصاد - در ايران شكستن قفل‌هاي سيستم‌هاي عامل و برنامه‌هاي كاربردي و كپي آنها در نسخه‌هاي بي‌شمار، به امري طبيعي تبديل شده است حتي عدم برخورد مسوولان كشور با اين افراد باعث شده اين كپي‌كاران پا را فراتر از حد مجاز بگذارند و راه شكستن قفل انواع نرم‌افزار را به افراد ديگر نيز آموزش دهند و از اين طريق نيز دست به كسب درآمد بزنند." نويسنده: سونيتا سراب‌پور اينجا

"این درست است که ما قانون جدی حقوق مولف خصوصا برای آثار خارجی در کشور نداریم و این درست است که مثلا در عرف رایج در کشور این عمل چندان عجب نیست که کسی متن یک کتاب استاندارد درسی را اسلاید کند و درس بدهد. حتی این هم چندان عجیب نیست که اسلایدهای یک درس خارجی را فارسی کند و استفاده کند. به هر حال هر چند همه این کارهایی که می کنیم در اساس نامتناسب با اصل حقوق مولف است ولی فعلا تحمل می شود. چیزی که حتی در این عرف بی اعتنا به حقوق مولف به شدت ناپسند است" بيشتر ...
نوشته حامد قدوسي