مقالات، مطالب و نوشته هاي نويسندگان بر روي اينترنت و خارج از آن در فضا و دنياي واقعي (آنجا که به چاپ و نشر محتوا) مربوط مي‌شود کپي‌رايت دارند. يعني حقوق آن تمام و کمال متعلق است به نويسنده (مترجم يا محقق) - يک بار ديگر اينجا ديدم که مقاله ای از من را سر و ته زنده اند و نام‌مان (که بخورد توی سرمان) را حذف کرده اند و در وبلاگ شان درج فرموده اند. با يادداشتي تذکر دادم. کار من شده است که رعايت ساده ترين حقوق مان را بر روي اينترنت تذکر دهم به اين و آن. اين از من وقت بسياري مي‌گيرد، اما فکر مي‌کنم شايد اين تنها راه چاره باشد - يک لينک هم به ايشان مي‌دهم - تا رتبه شان در گوگل و ساير موتورهاي جستجو بالا رود - شايد اين راه و روش را کنار بگذارند. نمي‌دانم. من خيلي عمر نخواهم کرد ... اين روزها می‌گذرند و ايران و اينترنت (کم سرعت آن) می‌ماند براي ايرانيان. اين جماعت ايراني در شاهراه ها و بزراگراه‌هاي ارتباطي همانگونه مي‌رانند که در خيابانها و بزرگراه ها رانندگي مي‌کنند. ما هم کارگران بيچاره فن‌آوري اطلاعات، پياده هايي هستيم که دائم داريم قوانين را به سواره ها گوشزد می‌کنيم. عده اي از دوستان می‌نويسند: «کو گوش شنوا ؟ کو چشم بينا؟»

آقاي خاتمی مي‌گويد:«در ایران مردم اغلب فکر می‌کنند یک نفر می‌تواند تمام مشکلات را حل کند اما موضوع این نیست»
به قول مرحوم عمران صلاحي، حالا حکايت ماست!

اينجا را ببينيد! منبع اين نوشته اينترنت است يا اين مطلب در سايت من؟ نويسنده کيست؟ اين آقای محترم يا من؟ چرا ايرانيان عزيز به ساده ترين حقوق يکديگر احترام نمي گذارند. تنها يک روز بعد از انتشار در وبلاگ، اين رسوايي معلوم و آشکار می‌شود. آيا اين دوستان ساده انديش فکر می‌کنند دارند زرنگي می‌کنند؟

"وقتی خود هنرمندان ما حاضر به رعایت ساده‌ترین قوانین کپی رایت رو نیستند دیگه چه انتظاری از مردم داریم که میگیم سی دی اورجینال بخرید و یا از اینترنت دانلود نکنید، همین چهار سال پیش بود که دزدی آشکار شهرام صولتی از ترانه «احساس» رضا صادقی کلی جنجال آفرین شد. حالا هم باز چنین بحثی باز هست." ادامه ...

برايم تقريبا روزی نيست که بدون "اهميت دادن به موضوع کپی‌رايت" آغاز نشود و يکی از مطالبم را بی نام و نشان از نام نويسنده و آدرس سايت خود و resource box در وبلاگی يا سايتی نيابم. اينجا مطلبی از من را آورده است که در بخش کامنت برايش نوشتم. دوستان و خوانندگان يادداشت های من، حتما توجه کنند به تاریخ اين پست و تاريخ پست مطلب وبلاگ نقض کننده کپی‌رايت (دوشنبه یکم بهمن 1386) تنها حد اکثر پس از 5 روز نقض کننده کپی‌رايت رسوا می‌شود و اين کار از اعتبار اينترنتی او می‌کاهد. ياد کردن از نام نويسنده اصلي يک مطلب و لينک دادن به منبع اصلی کار دشواری نيست و من در عجبم که که چرا برخی وبلاگنويسان ايرانی اين کار ساده را انجام نمی دهند!

در يادداشتي که برای اين وبلاگ در قسمت کامنت ها قرار دادم نوشته ام:

"خيلی جالب است که شما کات و پيست کردن را ياد گرفته ايد و اين مرا خيلی خوشحال کرد. اما کاش وقتی مقاله ای را که نوشته فرد ديگری است به وبلاگ میآورديد، نام نويسنده را هم ذکر می‌کرديد، اين به وبلاگ شما اعتبار بيشتری می دهد. من اين مطلب را سه چهار سال پيش نوشتم و در نشريه آشيانه منتشر شد. اما به دليل عدم رعايت کپی رايت در ايران و فضای وب ايرانيان قدرشناس ديگر مطلب جديدی ننوشته ام و چاپ نکرده ام. آيا هيچ متوجه شده ايد؟ آيا کسی پرسيد چرا خواجه نصيری ديگر مطلبي نمی نويسد؟ دليلش همين جاست و در همين پست شما. شما اگر اين مطلب را خوانديد و آن را خواندني يافتيد خيلی راحت می‌توانستيد يک پاراگراف از آن را ذکر کنيد و لينک بدهيد به منبع اصلي. آيا اين بهتر نبود؟ آيا اين کار سخت تر بود؟"