اميد جهانشاهي در وبلاگ رسانه نگاري و مدیریت رسانه مطلبي دارد تحت اين عنوان که :‌ باورم نمي شود ولي ... درباره موضوع رفرنس‌دهي به منابع آنلاين و اينترنتي و ... يادداشتي در بخش نظراتش نوشتم که آنجا منتظر تاييد است اما براي آنکه براي خودم بماند همان را اينجا هم آورده ام تا از ياد نبرم:

"اميد جهانشاهي عزيز - سلام. صحبت هايت در مورد رفرنس‌دهي به منابع آنلاين و اينترنتي را قبول دارم، اما در مورد آین آقای نمک‌دوست با اخلاق و با سواد!! ايشان وقتي که در نشريه سيليکون سردبير بودند بعد از چاپ مصاحبه ای با من در آن نشريه و عدم درج صحيح آدرس سايت من و سرباز زدن از پذيرش مسئوليت آن، وقتي اعتراض کردم که چرا شما که داريد اطلاع رساني می‌کنيد، کار را اين چنين ناقص و مخدوش ارائه مي دهيد؟ به من گفتند: ” اين شماها هستيد که فکر می‌کنيد ما داريم اطلاع رساني می‌کنيم … ما داريم بيزنس می‌کنيم!” - يعني به همين علت رفرنس درست و حسابي نمي دهيم! من اين موضوع را تا عمر دارم از ايشان و عواملشان در آن نشريه - که شايد به دلايلي از همين دست دوام نيافت - فراموش نمي کنم و هر جا که سخني از اخلاق (حرفه ای) و سواد (علمي) اين بشر باشد، هر کجا که باشد، يادآوری می‌ کنم. اين اشتباهي است که مکرر شده است. يک واقعيت دردناک در ايران امروز وجود دارد و آن اين است که در حال حاضر چيزی تحت عنوان روزنامه نگاری حرفه اي و واقعي وجود خارجی ندارد … يک عده دور هم جمع می‌شوند که بيزنس کنند. مسلم است که در چنين فضا و محيطي، چه جاي ذکر کردن آدرس دقيق و صحيح نويسنده و مترجم و محقق و پژوهشگر بخت برگشته آنلاين است؟ خصوصا اگر خارجي باشد. و اگر هم داخلي باشد، غير خودي و خارج از باند و دسته و گروه و …؟"