عميد نمازي‌خواه، در همشهري آنلاين، براستي از دل ما و امثال ما نوشته است. "متوسط سرعت اينترنت در كشوري چون نيوزلند با 2/4‌ميليون نفر جمعيت، 5/13‌مگابيت برثانيه است درحالي كه كاربران ايراني اينترنت مفهوم خطوط پرسرعت ADSL را تنها با سرعت 512‌كيلوبيت برثانيه مي‌شناسند." اينجا را بخوانيد.

من هيچگاه فراموش نمي کنم زماني را که امکان استفاده از اينترنت (فقط برای گروهي از پژوهشگران و استادان دانشگاه ها و موسسات تحقيقاتي فراهم آمده بود و ما (گروهي از اولين کاربران اينترنت) تنها می‌توانستيم از اولين ساعات بامداد تنها به مدت کوتاهي به اينترنت (که در آن زمان به صورت مني بود و بايد با سيستم عامل هاي يونيکس و وکس آشنا می‌بوديم تا بتوانيم به چند مقاله و کتاب و سايت) دسترسي داشته باشيم. آن زمان تمام اين سخهتي ها و مشکلات را تحمل کرديم تا شايد روزي شاهد آن باشيم که برای ديگران و آنهايي که بعد از ما می‌آيند اوضاع و احوال بهتر از اين شود. آقای سليماني! اگر خواننده اين نوشته هستيد بدانيد که اين سرعت و اين خدماتي که وزارت خانه تان به اين مردم ارائه می‌دهد شرم آور و خجالت آور است . از آن زمان، براي من و ما و شما، سيزده سال يا بيشتر می‌گذرد. آیا می‌گوييد ما هم بی سواديم؟ حرفي نيست. اجازه دهيد همينجا اعتراف کنم در پيش همه دوستان خواننده اين يادداشت:

با اين سرعتي که مردم در اروپا و امريکا و نيوزلند و استراليا و حتي بحرين و ... به اينترنت دارند و با اين حجم از دانش و اطلاعاتي در هر ثانيه به دنيا وارد می‌شود و مورد استفاده قرار می‌گيرد و به همين راحتي از دسترس ما خارج مانده است و به اين ترتيب دور و دست نايافتني می‌ماند. نه فقط من و امثال من، که بسياري از ما و البته و علي الخصوص شما، بايد اعتراف کنيم که بي سواديم. در عصر ديجيتال و ارتباطات و اطلاعات ديجيتالي، بي سوادي ديجيتالي - بي بهره بودن از مهارت های لازم ارتباطاتي و اطلاعاتي - يک فاجعه است. 90 درصد از جامعه کنوني ايران ما، از لحاظ دانش و درک مفاهيم ديجيتال و تسلط بر مهارت هاي ديجيتالي بی سواد هستند و آن دسته از افرادي که بلند، بلند ... اينجا و آنجا اعلام می‌کنند که همين وضعيت - از هر لحاظ سرعت، صحت، کيفيت، محتوا و ...- براي ما کافي است و کفايت می‌کند ما را، در همان گروه اکثريت باقي مانده اند در جهل مرکب!